Window of tolerance
Bijgewerkt op: 8 mei
Een turbulente en lange periode van veranderingen op het werk eist haar tol. Sinds een maand heb ik door dat ik best al even boven mijn window of tolerance ben gegaan. Dit concept - geïntroduceerd in 1999 door psycholoog Daniel Siegel - gaat over het reguleren van emoties en stress.
In sessies met mijn auticoach neemt zij het concept geregeld bij de hand, om uit te leggen dat neurodivergenten sneller dan de anders-bebreinden in het bovenste gedeelte van het tolerantievenster terecht komen. Neurodivergenten zijn extra gevoelig voor prikkels, en ervaren problemen met het filteren ervan. Iemand raakt dan enerzijds sneller 'overprikkeld' en het duurt ook langer om terug te normaliseren. Wie overprikkeld is, ervaart een ernstige vorm van stress; het denken blokkeert, enkel primaire reacties (fight-flight-freeze, zoals een huilbui of een woede-uitbarsting) zijn nog mogelijk, en meestal volgen er lichamelijke klachten zoals hoofdpijn en/of intense vermoeidheid.
Houdt overprikkeling langdurig aan, dan spelen vaak ook andere lichamelijke klachten op, zoals maag- en darmproblemen, geheugenproblemen, verhoogde bloeddruk. In mijn geval gaat het dan om een aanhoudend gevoel van misselijkheid, lucht in de darmen en opgezette gespannen buik, concentratieproblemen en een intense vermoeidheid.
In de tekst die ik hier vorige maand postte, beschrijf ik een dag op het werk uit de afgelopen periode, waar het me duidelijk werd dat ik geen prikkels meer kon filteren. Ik heb dan effectief mijn emoties niet onder controle, zo voel ik me al bij de minste prikkel geagiteerd. De aanhoudende stress overheerst en legt mijn functioneren volledig lam. Die dag was van die voorbije periode - toch wat werkdagen betreft - gelukkig de slechtste die ik heb doorgemaakt.
In de aanloop naar die dag voelde ik het wel dat het tijd was om actie te nemen, dat ik bepaalde zaken anders zou moeten gaan organiseren. Ik maakte al een afspraak bij de (Re-)Integratiedienst van het werk - die instaat voor begeleiding van mensen met een arbeidsbeperking. Dat die dienst en dat aanbod bestaat, was één van de redenen voor mij om te kiezen voor deze werkgever. Ik had nog niet eerder op het aanbod beroep gedaan, maar weten dat het een optie is, was al een geruststelling.
Opmerkingen