Van strijd naar loslaten

Met zicht op het kanaal dat Gent met Brugge verbindt, verwarm ik mij in Bar Brutus aan een dampend kopje troost. Sinds het koffiehuis naar deze plek verhuisde, is het de eerste keer dat ik er kom schuilen. In een cocon van zalmroze muren en zachte jazz, zonder ik me af voor de verwachtingen van de buitenwereld, en allerhande wat me in het leven kan overmannen. Bij het raam heb ik zicht op de bomen in de berm en het voorbijfietsend,- wandelend, - en joggend verkeer. Dat ook het leven toch eens gewoon haar gangetje zou kunnen gaan...

Het is me de laatste maanden teveel geweest; ik kan het malen in mijn hoofd niet langer verdragen. Het ophalen en herbeleven van de pogingen tot gesprek en verbinding, onbegrip en conflicten; analyseren, boeken lezen, podcasts luisteren, filmpjes checken, zoeken naar oplossingen; de hoop die bij elke poging herop leeft en het vervallen in ontgoocheling en moedeloosheid telkens wanneer het ijdele hoop blijkt te zijn. De lusteloosheid, het zetelhangen, slechte nachten, migraine, geen zin om te douchen, te eten, laat staan energie hebben voor een uitstapje met mijn lief of met een vriendin.

Ik ben helemaal op.

De voorbije weken ging ik twee keer op de thee bij de psychologe, evenveel keer op de koffie bij de psychologe met specialisatie in autisme, en drie keer naar de huisarts. Ik volgde een webinar over autisme, nam deel aan de inspiratiedag van Co-Searching 'Samen naar een arbeidsmarkt op mensenmaat', luisterde naar enkele podcasts van Prikkelpraat, las het e-book van Bjièn over neurodiversiteit op de werkvloer, en hun boek Waarom normaal niet werkt. Dit alles in de hoop me terug sterker te maken en oplossingen te vinden voor hoe ik aan het werk kan blijven. Niet verwonderlijk blijf ik mij gespannen voelen, slecht slapen, geen energie hebben, ....

Afstand bewaren en loslaten

Om te kunnen recupereren van deze autistische burn-out, ben ik thuis van het werk. Fysiek afstand nemen is een eerste stap naar herstel en het terugvinden van mezelf.

Vanop deze afstand en dankzij de gesprekken met de psychologen, zie ik in dat loslaten van mijn streven naar neuro-inclusie in deze werkomgeving, het beste is wat ik kan doen. Ik blijf staan achter de boodschap die ik tracht over te brengen naar mijn collega's en leidinggevende - de vraag naar ondersteuning wanneer ik er nood aan heb -, maar na alle pogingen leg ik me erbij neer dat het op deze werkplek 'is wat het is'.