Chill     met
    Jill

Het vergaat me met verhuizen zoals het me vergaat met mannen: op den duur raak ik de tel kwijt. Als ik me niet vergis, verhuis ik binnenkort voor de twaalfde keer. Het huis dat ik deze keer achterlaat, deel ik met een vriendin. Tot voor kort, tijdens een corona-lockdown, logeerde zij enkele maanden bij vrienden van haar in de Zwalmstreek. Na haar terugkeer merkte ik op hoeveel onrust ik voelde in vergelijking met ervoor. Het is dus omdat ik alleen wil wonen dat ik verhuis, en

Als vanzelf spreken we om de twee dagen af. Op onze uitstappen veroveren we menig fietsostrade, gaan wildplukken op zoek naar eetbare kruiden of zwemmen tussen lelies in kronkelende waterwegen. Betoverende plekken die we ontdekken, zijn en - we beloven het elkaar - blijven ons geheim. We laten hoopjes van onszelf achter in het huis en het hoofd van de ander. En toch. Hij knapt af op het accent van mijn geboortestreek en is bezorgd om wat zijn vrienden uit de theaterwereld daa

De eerste officiële treinrit na de verkoop van mijn wagen is aangebroken. Ik heb geluk met het weer; zonnig en warm, heerlijk voor de fietstocht van thuis naar het station. Opnieuw geluk wanneer ik het perron op stap: de trein naar Brugge arriveert over zes minuten. Ik vind een rustig plekje en tokkel de hele rit op mijn gsm, niet wetend wat ik eigenlijk allemaal lees en er niets van onthoudend. Twintig minuten van mijn leven verspild. In Brugge ontleen ik een Blue-bike en ma