Naar een huis zonder rommel(ige liefdes)

Het vergaat me met verhuizen zoals het me vergaat met mannen: op den duur raak ik de tel kwijt. Als ik me niet vergis, verhuis ik binnenkort voor de twaalfde keer.

Het huis dat ik deze keer achterlaat, deel ik met een vriendin. Tot voor kort, tijdens een corona-lockdown, logeerde zij enkele maanden bij vrienden van haar in de Zwalmstreek. Na haar terugkeer merkte ik op hoeveel onrust ik voelde in vergelijking met ervoor.

Het is dus omdat ik alleen wil wonen dat ik verhuis, en niet om met een lief te gaan samenwonen. Ik heb trouwens geen lief, wel een minnaar. En een bed dat hoe langer hoe meer kraakt. De minnaar helpt me het bed uit elkaar te halen. De stukken leggen we in de gang, klaar voor een ophaling van grof vuil. De boekenkast heb ik al weggegeven, twee andere kasten en een zetel kon ik nog verkopen. Verlicht van grote meubelstukken waar ik me een hernia aan zou tillen, zie ik de verhuisdag positiever tegemoet. Hoe minder spullen meekomen naar het nieuwe huis, hoe makkelijker het me die dag zal vergaan.

Ik ontruim de zolder, de slaapkamer, de hobbyruimte, de keuken, de kelder. Ik schift dat wat ik wil houden van dat wat weg mag. Wat ik bijhoud, stop ik in dozen die ik stuk na stuk opstapel in de living.

Wat overblijft, gaat aan de kant. Een laptop die al vier jaren toegeklapt op zolder ligt, een stofzuiger waarvan de aan/uit-knop stuk is, en een tweede die geen zuigkracht meer heeft: in twee ritten fiets ik naar Vandenborre's afleverpunt voor oude elektronica. Een kruk met een krak in de poot, wat oude kleren, het teveel aan eetborden voor een single, onaantrekkelijke koffietassen bedrukt met slogans, boeken over vervlogen interesses, een versleten editie van Monopoly, een oorspronkelijk veelkleurig maar nu dof en afgebleekt Indisch tapijt… In vijf keer fiets ik, goed volgeladen, alles naar de kringloopwinkel.

Wijnglazen zal ik niet missen.

Slechts zelden drink ik de rode of witte godendrank, en uit mijn lage, brede waterglazen - gekend om cider in te serveren - kan ik evengoed wijn drinken, en niet met minder smaak.

De overvloed aan decoratiespullen, en het stof dat zich eromheen verzamelt, zal ik niet missen.

Eenvoud in huis en gezonde binnenlucht zullen rust en ademruimte brengen. Planten verhuizen mee; die halen de natuur naar binnen en zorgen voor zuurstof.

Bovenal zal ik afscheid nemen van mannen die slapeloze nachten brengen.

Ik zal afscheid nemen van mannen die nog aan een andere vrouw vast hangen, van mannen die vanuit onzekerheid en aanhankelijkheid verkeerdelijk denken dat ze verliefd op me zijn, van mannen die ooit de liefde van mijn leven waren en door mijn hoofd blijven dwalen, van mannen die drinken uit flessen die nooit leeg raken, van mannen die niet voluit voor me kiezen maar ook niet willen lossen.

Opgeruimd en vrij verhuis ik naar een plaats zonder ballast, en zonder rommelige liefdesverhalen.