Autoloos

De eerste officiële treinrit na de verkoop van mijn wagen is aangebroken. Ik heb geluk met het weer; zonnig en warm, heerlijk voor de fietstocht van thuis naar het station. Opnieuw geluk wanneer ik het perron op stap: de trein naar Brugge arriveert over zes minuten.

Ik vind een rustig plekje en tokkel de hele rit op mijn gsm, niet wetend wat ik eigenlijk allemaal lees en er niets van onthoudend. Twintig minuten van mijn leven verspild. In Brugge ontleen ik een Blue-bike en maak een omweg door het centrum om bij Dominique Persoons chocoladecadeau’s te kopen voor het verjaardagsfeest waar ik naar op weg ben.

Voor de terugtocht spring ik zorgeloos op de fiets, wetend dat er heel wat treinen rijden tussen Brugge en Gent. Nadat ik de Blue-bike heb teruggeplaatst in de fietsenstalling, heb ik nog tien minuten tijd om de trein te halen. Deze keer staat het perron vol dagjeskloppers en toeristen die na een goed gevulde dag een zitplek willen richting hun bestemming. Blij dat ik een plekje weet te bemachtigen, verdwijn ik in Connie Palmens ‘Vriendschap’.

Op de fietstocht tussen station en thuis, passeer ik langs de Watersportbaan, waar de zon wondermooi aan het ondergaan is. De fiets rijdt me het zebrapad over tot bij een ponton aan het water. Het wateroppervlak sprankelt. Ik laat me meedrijven op het moment en luister de cd van Feist af die ik bij het fietsen had opgezet. Wanneer de zon achter wat hoogbouw verdwijnt, zet ik de koers naar huis verder. Stoplichten. Daar staat een man die ik al twee maal passeerde op dit korte fietsritje. ‘Derde keer is trakteren he!’ grapt hij. Dat het een prachtig weertje is, ideaal zo, veel beter dan enkele weken terug met de hittegolf. Dat hij te ver is gaan wandelen en al uitkijkt naar een fris voetbadje thuis. Het licht springt op groen en we groeten elkaar.

Vandaag was de trein echt een beetje reizen.