Wat er dan zo moeilijk ging

Veranderingen ...

Afgelopen najaar besloot onze teamcoach dat ze nood had aan een nieuwe uitdaging. Ze verliet ons team en de dienst en werkomgeving waar ze jarenlange ervaring in opbouwde. Toen ik haar enkele maanden daarvoor op mijn sollicitatiegesprek vertelde dat ik autistisch ben, reageerde ze neutraal, ze werd niet ongemakkelijk of onzeker zoals ik op andere sollicitatiegesprekken al had meegemaakt. In het begin dat ik er aan het werk was, vertelde ze me aan het koffie-apparaat dat mijn openheid en eerlijkheid een reden was geweest om voor mij te kiezen. Ze vond dat makkelijk zei ze, je wist wat je aan me had.

Ik was pas gestart in juli en eind september zou zij stoppen. Het was een domper op mijn werkvreugde. Ze bewaakte de structuur in mijn werkweek en de duidelijkheid in mijn takenpakket. Ze nam een ondersteunende rol op, uitte waardering, gaf verantwoordelijkheid en zocht mee naar manieren om mezelf te kunnen ontwikkelen en ontplooien binnen de job.

Ze had een soort van afstandelijke professionaliteit en toch kon ik open communiceren met haar. Bovendien vond ik haar een boeiende vrouw, intelligent, humoristisch, spitsvondig en eigenzinnig. Hoe kort onze samenwerking ook duurde, ik vond haar de beste leidinggevende die ik al had gehad.

Na haar vertrek en tot wanneer de nieuwe leidinggevende in het voorjaar zou opstarten, werden wij gebombardeerd tot een zelfsturend team. Tegelijk nam ik taken over de collega-administratie van een ander team, die het najaar thuis was om te revalideren, en ook het overkoepelend diensthoofd was in ziekte. Ons vlot én ons schip hadden geen kapitein, en de bemanning was niet voltallig. Ik merkte de onrust en stress op in mijn lijf en gemoed, maar kon mijn bezorgdheden en de moeilijkheden waar ik tegenaan liep delen met de collega's en andere leidinggevenden. Door te zorgen voor duidelijkheid in communicatie en opdrachten, en met een wekelijkse meeting om de prioriteiten te overlopen, lukte het om de rust terug te vinden en de flow weer op te nemen.

Wanneer de nieuwe teamcoach aan boord kwam, hadden we niet de tijd binnen ons team om elkaar rustig te leren kennen, noch had zij de tijd om haar nieuwe werkveld rustig te ontdekken. Het diensthoofd was bij de start van het nieuwe jaar terug op post gekomen en had de dienst doorheen de brainstorm- en beslissingsfases van een aankomend veranderproces gestuurd. Nu de dienst opnieuw voltallig was, was het meteen tijd voor de implementatie van de veranderingen.

... en de tol die het eist

Tot die tijd werkte ik op dinsdag, woensdag en vrijdag. Onze teamcoach werkt niet op vrijdag, zo waren er twee dagen om de verschillende overlegmomenten, en team- en dienstvergaderingen in te plannen. Die twee dagen waren qua vergaderingen en sociaal contact erg druk voor mij.

Eens we enkele weken verder waren, ergens tegen de zomer, moet ik doorheen mijn reserves zijn geraakt. Hoe langer, hoe minder ik erin slaagde de nodige werktijd van zeven uur zesendertig minuten per dag te halen. Ik bouwde een negatief saldo aan uren op en had het gevoel dat ik die niet meer zou kunnen ophalen. Mijn concentratie ging achteruit en ik liep prikkelbaar. En sowieso ging het elke werkdag, eens veertien uur gepasseerd, zo bergaf met mij dat ik steevast met een hoofd vol watten naar huis ging.

Dit alles weerspiegelde allicht op de kwaliteit van mijn werk, maar zeker op de hoeveelheid werk die ik verzet kreeg op een dag, op mijn verwerkingssnelheid en op de mate waarop ik me openstelde tegenover collega's. De avonden na het werk plofte ik in de zetel om er pas voor het slapengaan weer uit te komen, en ook de dagen waarop ik niet aan het werk was, vulde ik met slaapjes doorheen de dag en het bingen van hersenloze series. 's Nachts lag ik wakker omdat mijn hoofd overdag onvoldoende tijd kreeg om alle prikkels te verwerken. Ik liep dan ook erg vermoeid, en irriteerde mij zeer snel aan al wat en wie er zich in mijn omgeving bevond. De veerkracht die er enkele maanden voorheen nog was, was uitgeput geraakt.